De eerste stap is erkennen dat je een probleem hebt. En vooral erkennen hoe groot dat probleem ís. Ik had zelf erg de neiging om het allemaal te bagetelliseren. "Ach, ik durf vandaag dan wel niet naar de supermarkt, maar volgende week vast wel". Dat leidde er ook toe dat ik steeds afspraken maakte met mensen die ik niet na kon komen en dus dan weer smoezen moest verzinnen. Ik durfde ook niet gewoon te zeggen "ik kan dat niet want ik heb een fobie". Toch moet je zo eerlijk met jezelf kunnen worden voordat je het kunt gaan aanpakken.
Op een dag heb ik een stadsplattegrond gepakt en ben toen met een rood potlood alle straatjes gaan inkleuren waarvan ik zeker wist dat ik er elke dag onder vrijwel alle omstandigheden in mijn eentje heen zou kunnen. Plekken die ik niet zeker wist kleurde ik niet en ging ik later uitproberen. Dat was behoorlijk confronterend want er was maar een héél klein stukje van die plattegrond rood. Maar ik had nu wel een een hele kleine "comfort-zone" vastgelegd, een gebied waar ik me wél gewoon veilig voelde en min of meer vrij in kon bewegen en gek genoeg voelde het ook wel als een opluchting om in ieder geval zo'n startpunt te hebben.
Onthou dat je geen slappeling bent als je fobisch bent. Er is een keer iets misgegaan in je "programmering" waardoor je met angst bent gaan reageren op situaties die objectief gesproken die reactie niet verdienen. Dat betekent niet dat je gek bent, of een loser, of dat je geen wilskracht hebt. Het betekent gewoon dat je op een structurele manier je programmering moet gaan leren omgooien. Maar daarvoor moet je wel heel goed weten wáár je verkeerde programmering zit.
Dus doe het nu: inventariseer de grenzen die je fobie je opleggen en wees daarbij voor een keer helemaal eerlijk tegen jezelf. Het is het begin van de oplossing.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten